نشدم غره، تا توانستم | | چون مزاج جهان بدانستم |
راستي را شگرف کاري بود | | کار من گوشه و کناري بود |
زهره را خود ببين چها گفتي؟ | | ماه را قدر من سها گفتي |
شايد ار گيرد از عطارد خشم | | آنکه مهرش نيايد اندر چشم |
نزلم از «عمه» و «تبارک» بود | | منزلم مکهي مبارک بود |
جانم از جسم بينياز شده | | دل من با ملک به راز شده |
از «ابا» و «ابيت» ساخته قوت | | دير در قدس و سير در لاهوت |
بولهلب در زبانهي سخطم | | بوقبيس و حري درون خطم |
قالبم عنکبوت غار شده | | منکسر گشته قلب و يار شده |
کف موسي به ساعدم واصل | | دم عيسي دل مرا حاصل |
نفسم انجيل را زبان گشته | | نفس من زبور خوان گشته |
داشت از آستين مريم شرم | | دامنم زان فتوح گرما گرم |
چرخ از آواز من پر آوازه | | هر زمانم نوازشي تازه |
روز عيشم زوال گير نبود | | ماه طلعم کلف پذير نبود |
مالش کس نکرد در بندم | | سايه بر مال کس نيفگندم |
تير نقصي به بال من برسيد | | چشم زخمي به حال من برسيد |
دادم آن روزگار نيک بباد | | غيرت روزگار بادم داد |
رونق احتشام من بشکست | | دو سه درويش را به من پيوست |
به ضروريم در ميان آورد | | غم ايشان دلم به جان آورد |
بر در خلق ميشدم که: درم | | تا شدم کفچه دست و کاسه شکم |
گم شدم، پي چه پويي از چپ و راست؟ | | چند پرسي نشان من که کجاست؟ |
غربتم رنجه کرد و رنجورم | | مدتي شد که از وطن دورم |
جانم از غصه بار سنگي يافت | | دل من تاب و سينه تنگي يافت |
زان دل افسردگان بيفسردم | | رخت خود در خرابهاي بردم |
وز خرابي برو خراج نبود | | سخنم را درو رواج نبود |
گاهگاهش به نان همي دادم | | بر سر شعر جان همي دادم |
سازگاريست کار مردم اهل | | با چنان قوم و دستگاهي سهل |
اندران فترتم بخوردي گرگ | | گر نبودي شکوه يک دو بزرگ |
« خضعت وجهتي لواديها» | | در چنين فقر و نامراديها |
سالها آه سوزناک زده | | صدر مشروح و صدره چاک زده |
رنگ روزي بتابد از بامم | | منتظر تا سحر شود شامم |
هوشمندي ز دور ديده شود | | خبر منعمي شنيده شود |
سروري را تراز ديباجه | | تا که شد صيت رتبت خواجه |
فلکش حامل عماري شد | | مسندش سد ملک داري شد |
کارم از بخت زورمندي يافت | | اختر طالعم بلندي يافت |
فتنه آهنگ آرميدن کرد | | غم دل روي در رميدن کرد |
قال: «يا ايها المزل، قم» | | شب سروشي به صورت مردم |
جم جهانگير گشت جامت کو؟ | | اي کليم سخن کلامت کو؟ |
لطفش آوازه در جهان انداخت | | کرمش در گشود و خوان انداخت |
گل اميدها به بار آمد | | چه نشيني که وقت کار آمد؟ |
جام پر گشت، دور گردان کن | | مرد کاري، حديث مردان کن |
وين قدح را به ياد خواجه بنوش | | کارت از دست اگر چه رفت،بکوش |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}